۱۲-۵-۱۳۸۸, ۰۵:۰۹ عصر
روابط زناشويي از راه هايي غير از راه هاي متعارف مشکل دارد؟ در صورتي که عدم انجام اين کار منجر به طلاق شود چطور؟ آيا زن بايد به هر خواسته شوهر در خصوص مسائل زناشويي تن بدهد؟ آيا شوهر مجاز است که به سبب عدم تمکين، از برخي از موارد زناشويي زن را طلاق دهد؟حد تمکين را در روابط زناشويي چه کسي تعيين مي کند ؟
زن و شوهر مي توانند از همديگر انواع لذت هاي جنسي و شهوي را ببرند و هر گونه لذتي از يکديگر بلا اشکال است. مي توانيد در روابط زناشويي هر لذتي از يکديگر ببريد. البته شوهر حق ندارد غير از آميزش از طريق معمول، درخواست ديگري که باعث ضرر و يا ناراحتي همسر است بنمايد. زن هم لازم نيست اطاعت کند.
شوهر حق ندارد به خاطر درخواست هاي غير متعارف همسرش را طلاق دهد. اگر به اين کار اقدام کند، زن مي توانند تمامي حقوق خود را که در شرع و قانون بيان شده، از دادگاه مطالبه کند. خوب است زن خود را در اختيار شوهرش قرار دهد . خود را آماده بهره مندي و در معرض شوهر قرار دهد تا زمينه اختلافات ايجاد نشود.
البته اگر بيماري دارد و يا درخواست شوهر به جهات مزاجي بيش از معمول است و زن قادر به اجابت نيست، مسئله ديگري است که بايد با هماهنگي همسر راه و چاره ديگري برايش بيانديشند .
حد تمکين؛ تمکين در اصطلاح فقهي به معناي اطاعت زن از شوهر در اموري که شرعا واجب مي باشد است . در اين امور در صورت امکان و توانائي بايد کاملا در اختيار شوهر باشد. حد تمکين را در صورت اختلاف زن و شوهر، دادگاه تعيين مي کند.
اموري که زن بايد شرعا از شوهر تمکين نمايد ، عبارت اند از:
1- زن بدون اذن شوهر از منزل خارج نشود ( به نظر آيت الله سيستاني و آيت الله فاضل در مواردي که ضرورت ايجاب کند مانند آن که ماندن در منزل حرجي باشد يا براي طبابت نياز به بيرون رفتن داشته باشد، مي تواند بدون اذن شوهرخارج شود) بنابراين اگر بدون رضايت شوهرش از خانه بيرون رود ، ناشزه خواهد بود ، مگر در مواردي که استثنا شده است.
2- خود را براي هر لذتي که شوهر مي خواهد ، در اختيار او قرار دهد.
3- بدون عذر شرعي - مثل ايام عادت ماهيانه و يا در صورتي که براي زن ضرر مهم داشته باشد- از نزديکي کردن شوهر ممانعت نکند.(1)البته مقصود نزديکي از راه معمول مي باشد، اما نزديکي از راه غير معمول بر زن واجب نيست. به فتواي برخي از فقها، در صورت عدم رضايت زن، حرام مي باشد . اصطلاح تمکين اين مورد را شامل نمي شود.
4- از چيزهايي که موجب نفرت شوهر باشد ،خودداري کند. (2)
پي نوشت ها:
1. حضرت امام(ره) آيت الله تبريزي(ره) آيت الله سيستاني، آيت الله خوئي(ره) آيت الله مکارم: توضيح المسائل مراجع ،ج2، مسئله 2412.
2. آيت الله فاضل لنکراني (ره) جامع المسائل ، ج 1، س 1665
زن و شوهر مي توانند از همديگر انواع لذت هاي جنسي و شهوي را ببرند و هر گونه لذتي از يکديگر بلا اشکال است. مي توانيد در روابط زناشويي هر لذتي از يکديگر ببريد. البته شوهر حق ندارد غير از آميزش از طريق معمول، درخواست ديگري که باعث ضرر و يا ناراحتي همسر است بنمايد. زن هم لازم نيست اطاعت کند.
شوهر حق ندارد به خاطر درخواست هاي غير متعارف همسرش را طلاق دهد. اگر به اين کار اقدام کند، زن مي توانند تمامي حقوق خود را که در شرع و قانون بيان شده، از دادگاه مطالبه کند. خوب است زن خود را در اختيار شوهرش قرار دهد . خود را آماده بهره مندي و در معرض شوهر قرار دهد تا زمينه اختلافات ايجاد نشود.
البته اگر بيماري دارد و يا درخواست شوهر به جهات مزاجي بيش از معمول است و زن قادر به اجابت نيست، مسئله ديگري است که بايد با هماهنگي همسر راه و چاره ديگري برايش بيانديشند .
حد تمکين؛ تمکين در اصطلاح فقهي به معناي اطاعت زن از شوهر در اموري که شرعا واجب مي باشد است . در اين امور در صورت امکان و توانائي بايد کاملا در اختيار شوهر باشد. حد تمکين را در صورت اختلاف زن و شوهر، دادگاه تعيين مي کند.
اموري که زن بايد شرعا از شوهر تمکين نمايد ، عبارت اند از:
1- زن بدون اذن شوهر از منزل خارج نشود ( به نظر آيت الله سيستاني و آيت الله فاضل در مواردي که ضرورت ايجاب کند مانند آن که ماندن در منزل حرجي باشد يا براي طبابت نياز به بيرون رفتن داشته باشد، مي تواند بدون اذن شوهرخارج شود) بنابراين اگر بدون رضايت شوهرش از خانه بيرون رود ، ناشزه خواهد بود ، مگر در مواردي که استثنا شده است.
2- خود را براي هر لذتي که شوهر مي خواهد ، در اختيار او قرار دهد.
3- بدون عذر شرعي - مثل ايام عادت ماهيانه و يا در صورتي که براي زن ضرر مهم داشته باشد- از نزديکي کردن شوهر ممانعت نکند.(1)البته مقصود نزديکي از راه معمول مي باشد، اما نزديکي از راه غير معمول بر زن واجب نيست. به فتواي برخي از فقها، در صورت عدم رضايت زن، حرام مي باشد . اصطلاح تمکين اين مورد را شامل نمي شود.
4- از چيزهايي که موجب نفرت شوهر باشد ،خودداري کند. (2)
پي نوشت ها:
1. حضرت امام(ره) آيت الله تبريزي(ره) آيت الله سيستاني، آيت الله خوئي(ره) آيت الله مکارم: توضيح المسائل مراجع ،ج2، مسئله 2412.
2. آيت الله فاضل لنکراني (ره) جامع المسائل ، ج 1، س 1665